Zaproszenie do lectio divina...

      Czytanie duchowne, zwane także z łacińska lectio divina, to forma modlitwy słowem Bożym. Św. Benedykt w swojej Regule zaleca by czytać i rozważać słowo Boże, by powracać do znanych i czytanych fragmentów, by rozsmakować się w Piśmie świętym. Nie należy do tego czytania podchodzić zbyt intelektualnie. Jego celem nie jest bowiem analiza treści religijnych. Nie należy również popadać w przesadę i traktować go uczuciowo. Celem lectio divina nie jest bowiem również pobudzenie sfery emocjonalnej. Celem czytania jest jest kontemplacja.
      Obcowanie z Biblią poprzez odpowiednio i regularnie praktykowane czytanie duchowne może mieć wielki wpływ na nasze życie wewnętrzne. Pierwszą rzeczą jaką powinniśmy mieć na względzie jest to, że to Pan Bóg ofiarował nam słowe słowo z tej racji należy je postrzegać jako szczególnie uprzywilejowaną przestrzeń spotkania z Nim. Żaden chrześcijanin nie powinien zapominać o tym pełnym miłości i troski liście jaki skierował do każdego z nas. Tak bardzo cenimy sobie wieści od naszych bliskich i przyjaciół, tak wiele mamy różnych form komunikowania z nimi: e-maile, smsy, mmsy itp. Paradoksalnie ludziom, którzy tak wielką wagę przywiązują do stałej łączności z innymi zapominają o Tym, Który nieustannie kieruje do nich swoje słowo.
      Ponieważ sam Pan chce byśmy Go słuchali, byśmy słyszeli to, co nam chce powiedzieć, podejmując wysiłek lectio divina stajemy się na wzór Marii, o której Pan Jezus powiedział, że "najlepsza cząstkę obrała".


Metoda czytania duchownego

      Bardzo przystępną "instrukcję" można znaleźć w książce Enzo Bianchi'ego "Przemodlić słowo".
      Autor na wstępie podkreśla wagę modlitwy do Ducha Świętego:


      Kolejnym punktem jest samo czytanie. Czytanie bardzo specyficznego tekstu, nie spiesząc się, wracając do najważniejszych fragmentów, do słów, które szczególnie poruszyły serce.
      Po nim możemy przystąpić do rozważania tesktu, medytowania nad nim. Tu jest miejsce do sięgnięcia po takie narzędzia jak słowniki biblijne czy konkordancje. Warto również pamiętać o odniesieniach wewnątrz samego Pisma Świętego. Jak mówił św. Augustyn: "Novum Testamentum in Vetere latet, Vetus in Novo patet" czyli "Nowy Testament jest ukryty w Starym, a Stary wyjaśniony w Nowym". Biblia objaśnia samą siebie. Medytując należy szukać "echa słowa" w sobie, w swojej duszy.
      Po medytacji powinna nastąpić modlitwa. Modlitwa uwielbienia, dziękczynienia i prośby. Warto włączyć w nią inspiracje i wezwania jakie pojawiają się w trakcie lektury Słowa.
      Kontynuacją modlitwy jest kontemplacja czyli próba spojrzenia na świat oczami Pana, w perspektywnie przeczytanego słowa Bożego. Jest ona ukoronowaniem lectio divina. Jej najszczególniejszym, uprzywilejowanym momentem.
      Usłyszane słowo powinno pozostać w naszym sercu. Św. Franciszek Salezy w swoich naukach duchowych zalecał by pod koniec medytacji sporządzić duchowy bukiet z natchnień i myśli jakie się w jeje trakcie pojawiły. To samo należy zrobić kończąc czytanie duchowne.
      Czytanie nie powinno pozostać bezowocne. Jego naturalną konsekwencją jest posłuszeństwo Bogu, który do nas przemawia. Ostatnim punktem lectio jest więc jego wprowadzenie w życie. To nie jest coś oddzielnego - to kontynuacja. Ona właśnie jest elementem najskuteczniej przmeieniającym nasze życie - jeśli tylko na to pozwolimy.


Streszczenie w punktach

1. Modlitwa do Ducha Świętego.
2. Czytanie.
3. Szukanie sensu, medytacja.
4. Modlitwa do Pana.
5. Kontemplacja.
6. Zachowanie słowa w sercu.
7. Realizacja słowa.




Ciekawe książki o czytaniu duchownym: